Chrzest w Duchu Swiętym jest przemieniającym życie doświadczeniem miłości Boga Ojca wlanej w serce przez Ducha Świętego i otrzymanej poprzez poddanie się panowaniu Jezusa Chrystusa.

Ożywia on sakrament chrztu i bierzmowania, pogłębia komunię z Bogiem i współwierzącymi chrześcijanami, roznieca ewangeliczny zapał i wyposaża człowieka w charyzmaty do służby i misji. To działanie Boga, obecne od początków Kościoła, nie może być ograniczane do jednego prądu lub ruchu. Niniejszy dokument skupia się jednakże na chrzcie w Duchu Swiętym w takiej postaci, w jakiej przejawia się on w Katolickiej Odnowie Charyzmatycznej. Istnieją dwa tego powody: po pierwsze, to dzięki działaniu Ducha Swię-tego w Odnowie uwaga Kościoła w naszych czasach została przyciągnięta ku rzeczywistości chrztu w Duchu Świętym; po drugie, otrzymanie i zrozumienie łaski chrztu w Duchu Swiętym stanowi najgłębszą istotę Odnowy. Poprzez chrzest w Duchu Swiętym doświadczenie pierwszej Pięćdziesiątnicy stało się na nowo obecne w naszych czasach. Wszystkie pozostałe owoce Odnowy wypływają z chrztu w Duchu Swiętym i ze swej strony rzucają światło na tę najważniejszą łaskę, która legla u podstaw ruchu.

1. Niespodzianka Ducha Świętego

Od początku odnowy charyzmatycznej! doświadczano chrztu W Duchu Swiętym jako najwyższego daru Boga, który pozostaje niezależny od jakichkolwiek ludzkich zasług czy działań’?. Także sama Katolicka Odnowa Charyzmatyczna powstała jako nieoczekiwana laska, niespodzianka od Ducha Swiętego, niezaplanowana i bez sformułowanych celów czy programów. Odnowa nie posiada żadnych możliwych do zidentyfikowania założycieli, chociaż liczne wspólnoty, które powstały wewnątrz niej, w rzeczy samej takowych posiadają. Historia początków Odnowy poka-zuje, że katolicy byli chrzczeni Duchem Swiętym w przeróżnych sytuacjach i w przeróżny sposób. Za niektórych z nich modliły się osoby, które już wcześniej dostąpiły chrztu w Duchu Swiętym; inni otrzymywali tę łaskę podczas swoich prywatnych modlitw; jeszcze inni otrzymywali ją w grupach studiujących i modlących się z pomocą Pisma Świętego, następni zaś dzięki czytaniu i słuchaniu świadectw innych ludzi.

Ponieważ Odnowa Charyzmatyczna powstała jako nieoczekiwana łaska, nie posiada ona członków w takim sensie, jak zorganizowane ruchy i wspólnoty. Ludzie stają się częścią Odnowy przede wszystkim dlatego, że zostali ochrzczeni w Duchu Swię-tym, a następnie dlatego, że afirmują tę łaskę i pragną pozostawać jej wierni w ramach Kościoła. Organizacja ruchu nastąpiła w konsekwencji jego powstania. Pierwsze struktury utworzone wewnątrz Odnowy nazywano „komitetami służby” i nie rościły sobie one prawa do zwierzchnictwa nad powstającymi grupami i wspólnotami. Następnie opracowano kursy przygotowujące ludzi do chrztu w Duchu Swiętym, jak Life in the Spirit Seminars (Seminaria Zycia w Duchu Swiętym), żeby pomóc im w owocnym przyjęciu tej łaski.

2. Cechy charakterystyczne chrztu w Duchu Świętym

Cechy charakterystyczne chrztu w Duchu Świętym dobrze podsumowała jedna z uczestniczek weekendu w Duquesne z 1967 roku:

Nasza wiara ożyła, nasze „wierzę” stało się swego rodzaju „wiem”.

Nagle świat nadnaturalny stał się bardziej rzeczywisty niż świat realny. Krótko mówiąc, Jezus Chrystus jest dla nas realną osobą, która jest naszym Panem i która działa w naszym życiu. Czytamy Nowy Testament jak gdyby byt prawdziwy w sensie dostow-nym – teraz, każde słowo, każdy wers. Modlitwa i sakramenty rzeczywiście stały się naszym chlebem powszednim, wypierając praktykowanie w przekonaniu, że robimy to „dla naszego dobra”.

Milość do Pisma, milosć do Kościoła, którą wcześniej uważałam za niemożliwą, przemiana naszych związków z innymi, potrzeba i moc dawania świadectwa ponad wszelkie oczekiwania, wszystko to stało się częścią naszego życia. Początkowe doświadczenie chrztu w Duchu Swiętym nie było wcale emocjonalne, ale życie nasyciło się spokojem, pewnością, radością i pokojem… Spiewaliśmy „Veni Creator Spiritus” przed każdą konferencją i właśnie to mieliśmy na myśli. Nie zawiedliśmy się. Zostaliśmy również obficie obsypani charyzmatami. Wprowadza nas to także w atmosferę ekumenizmu w najlepszym wydaniu!4

W niniejszym rozdziale zostaną bardziej szczegółowo opisane cechy charakterystyczne chrztu w Duchu Swiętym i jego skutki w życiu wiernych. Układ rozdziału nie odzwierciedla uporządkowania tychże skutków w kolejności według ich wagi czy chrono-logii. Niektóre cechy są typowe dla samego doświadczenia chrztu w Duchu Świętym, podczas gdy inne stanowią owoce, które często rozwijają się tuż po jego otrzymaniu.

2.1 Nowa świadomość rzeczywistości i obecności Boga

Trójjedynego Natychmiastowym skutkiem chrztu w Duchu jest nowa świadomość oraz komunia z Ojcem, Synem i Duchem Swiętym. W tym sensie chrzest w Duchu koresponduje blisko z tym, co Jan Paweł II często opisywał jako spotkanie z żywym Chrystusem’5

Doświadcza się Jezusa jako Zbawiciela i Pana, który pełen łaski działa dziś w naszym życiu. Spotkanie z Jezusem przynosi głęboką świadomość miłości Ojca wlanej w nasze serca przez Ducha Swiętego (Rz 5,5). Pojawia się nowa świadomość obecności i mocy Ducha, dzięki któremu wiemy całym swoim jestestwem, że „Panem jest Jezus” (1 Kor 12, 3) i z serca wołamy: „Abba, Ojcze!” (Rz 8, 15). Ozywa rzeczywistość wiary chrześcijańskiej. Ci, którzy zostali ochrzczeni Duchem Swiętym, mogą powiedzieć za Janem: „Cośmy usłyszeli (…), cośmy ujrzeli własnymi oczami, na co patrzyliśmy i czego do. tykały nasze ręce, (…) to oznajmiamy także wam” (1) 1,1-3).

2.2 Moc uświęcenia

Chrzest w Duchu Świętym jest odkryciem mocy Ducha, które wiedzie nas do głębszej przebudowy i świętości życia. Często przejawia się to w postaci na nowo odnalezionej siły, która pomaga przeciwstawić się grzesznym skłonnościom, uzyskać wolność od nałogów lub głęboko zakorzenionych schematów popychających nas do grzechu oraz uzdrowić relacje, zwłaszcza w małżeństwie i rodzinie. Krzyż i zmartwychwstanie Chrystusa nie są tylko wydarzeniami z prze-szłości, lecz poznajemy je jako obecne źródło łaski, które pozwala nam umrzeć dla grzechu i żyć dla Boga. Pojawia się na nowo przebudzona wrażliwość na podszepty Ducha Swiętego, co prowadzi do pogłębionego posłuszeństwa Panu. Wzrastanie w świętości staje się coraz mniej kwestią własnych wysiłków, a coraz bardziej efektem oddania się we władanie Duchowi Swiętemu. Tam, gdzie ludzie konsekwentnie odpowiadają na tę łaskę, pojawia się żywe doświadczenie życia chrzescijańskiego, jakie zostało opisane w Nowym Te-stamencie, w wizji uporządkowanego życia we wzajemnej miłości pod wpływem Ducha Swiętego (por. Rz 12, 1-21; Ef 4, 1-3; Kol 3, 12-17), wysławiając owoce Ducha (Ga 5, 22-23).

2.3 Chwała i uwielbienie

Chrzest w Duchu Swiętym prowadzi do ożywienia czci, czego istotę stanowi głoszenie chwały Boga, czy to pieśniami, czy też wypowiadanymi słowami, często ze wzniesionymi rękoma. Kiedy ludzi wypelnia miłość Ojca 1 poznanie zbawczej władzy Jezusa, w spontaniczny sposób reagują uwielbieniem i czcią. Wypełnia ich radość, gdyż dołączyli do ruchu uwielbienia i adoracji, który osiąga swą kulminację we wspaniałej doksologii pod koniec każdej modlitwy eucharystycznej: „Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie, Tobie, Boże, Ojcze wszechmogący, w jedności Ducha Świętego, wszelka cześć i chwała przez wszystkie wieki wieków”.

„Poprzez tę odnowę czci dla Trójcy Swiętej materializuje się w żywym Ciele Chrystusa nauczanie II Soboru Watykańskiego na temat Kościoła i liturgii.

Jak u samego zarania Duch Swięty unosit się nad stworzeniem, tak bezustannie stwarzający Duch wciąż powołuje do istnienia nowe wzorce postępowania w pradawnej tradycji. Stąd też pośród owoców chrztu w Duchu Swiętym istnieje wiele znaków twórczego oddawania czci: nowo odkryta umiejętność formułowania chwały Bożej we własnym języku, zarowno u osób mniej, jak i bardziej wy-kształconych; szeroko rozpowszechnione przyjęcie daru języków, przede wszystkim jako daru służącego modlitwie i uwielbieniu; zjawisko wspólnego śpiewu w Duchu Swiętym; oraz eksplozja nowych pieśni i melodii wyrażających chwałę Boga’.

2.4 Ponowne odkrycie modlitwy

Pisma Świętego i sakramentów Ludzie ochrzczeni w Duchu świadczą o nowym pragnieniu modli-twy, korzystania z Pisma Świętego oraz sakramentów. Od najwcześniejszych dni Odnowy ludzie zbierali się w grupy, żeby modlić się pod przewodnictwem Ducha Świętego. Modlitwa coraz mniej przypomina rutynową praktykę, za to coraz bardziej wypływa z serca, stając się spontaniczną reakcją miłości i wdzięczności Bogu oraz wyrazem przekonania, że dzięki oferowanej łasce zadba On o wszystkie nasze potrzeby. Wielu odkryło, że Duch Swięty prowadzi ich ku modlitwie kontemplacyjnej i dyscyplinie postu.

Pismo Swięte ożywa. Ludzie ochrzczeni Duchem Swiętym od-krywają, często po raz pierwszy, że Pismo jest zywym słowem, w którym Bog przemawia do nas osobiście, i w którym znajdujemy odżywczą moc i wskazówki dla naszego życia. Pojawia się pragnienie studiowania słowa Bożego, żeby mogto ono nas przemieniać.

Wcześniej czytane teksty, teraz nabierają nowej jasności, wyrazistości i sensu. Z tego powodu Odnowa zwykle przywiązuje wielką wagę do studiowania Biblii oraz nauczania i kazań ściśle z nią związanych. Prości wierni ochrzczeni Duchem Swiętym wykazują czasem głębokie zrozumienie Pisma i przenikliwy wgląd w tajemnice chrześcijaństwa.

Pojawia się nowa świadomość obecności Chrystusa i mocy w liturgii Kościoła, zwłaszcza w sakramentach Eucharystii i pojednania.

Ludzie, którzy uprzednio trzymali się z dala od Pana lub przyjmowali sakramenty jedynie z nawyku, teraz doświadczają ich jako niewyczerpanego źródła życia i pragną przystępować do nich regularnie.

Odnowioną cześć, zrodzoną z tej łaski, najwyraźniej widać w uczestnictwie w liturgii eucharystycznej, najgłębszym wspólnotowym wyrazie uwielbienia wszystkich ochrzczonych w Chrystusie

2.5 Nowa miłość do Kościoła, Maryi oraz świętych

Ochrzczeni Duchem Świętym odkrywają pogłębioną miłość nie tylko do Jezusa, lecz również do Jego oblubienicy – Kościoła. Postrzegają oni Kościół jako nadprzyrodzoną rzeczywistość ożywianą przez Ducha, a nie zaledwie jakąś ludzką instytucję. Poprzez bliską interakcję z innymi doświadczają u źródła tego, jak Duch Święty pośród różnorodności darów wnosi jedność w Ciało Chrystusa.

Często pojawia się także nowa bliskość z Maryją, matką Chrystusa i oblubienicą Ducha Świętego. Katolicy rozpoznają w niej pierwszego ucznia, który został napełniony Duchem Świętym (Łk 1,35) oraz wzór wiary, posluszeństwa, modlitwy i uległości wobec Ducha. Jak była w samym centrum modlącej się grupy uczniów w sali na górze, oczekując na wylanie Ducha (Dz 1, 14), taki dzis jej obecności i orędownictwa z zapałem poszukują ci, którzy pragną calym sercem odpowiedzieć na laskę Boga. W efekcie pojawia się nowe zrozumienie i docenienie jej roli jako Matki Kościoła.

W podobny sposób chrzest w Duchu Swiętym często daje katolikom pogłębione docenienie świętości oraz nauczania świętych.

Stad też odkrywają oni na nowo duchowe bogactwo wielkiej Tradycji chrześcijańskiej Wschodu i Zachodu oraz otrzymują życie i mądrość od klasykow duchowości z przeszłości.

2.6 Charyzmaty

Chrzest w Duchu Swiętym sprawia, że ujawniają się charyzmaty, a zwłaszcza „dary duchowe” wymienione przez św. Pawła w Pierwszym Liście do Koryntian (12, 8-10) . Chociaż charyzmaty te były zawsze obecne w Kościele, w Odnowie Charyzmatycznej pojawiły się one z nową obfitością pośród wszystkich stanów, duchowień-stwa, osób zakonnych i świeckich. Charyzmaty te są rozumiane jako dary nie tyle dla samego obdarowanego, co przede wszystkim dla wzrastania Kościoła i dzieła ewangelizacji.

Tam, gdzie Odnowa jest zdrowa, a używanie charyzmatów doj-rzałe, nacisk kładzie się nie tyle na cudowny czy niezwykły charakter tych darów, lecz raczej na ich potencjał pośredniczenia w przekazywaniu Bożej miłości oraz umacniania ciała Chrystusa. W szczególności dar języków stał się dość powszechny, i pod tym względem zwyczajny, przede wszystkim jako dar modlitwy i uwielbienia?

Z perspektywy czasu możemy dostrzec w nauczaniu II Soboru Watykańskiego na temat charyzmatów cudowną Opatrzność Bożą:

Ponadto ten sam Duch Święty nie tylko przez sakramenty i posługi uświęca i prowadzi Lud Boży oraz cnotami go przyozdabia, ale „udzielając każdemu, jako chce” (1 Kor 12, 11) darów swoich, rozdziela między wiernych wszelakiego stanu także szczególne ła przez które czyni ich zdatnymi i gotowymi do podejmowania rozmaitych dzieł lub funkcji mających na celu odnowę i dalsza pożyteczną rozbudowę Kościoła, zgodnie ze słowamı: »Wszystkim zaś objawia się Duch dla [wspólnego] dobra” (1 Kor 12,7). A ponieważ te charyzmaty, zarówno najznamienitsze, jak i te bardziej pospolite a szerzej rozpowszechnione, są nader stosowne i poży. teczne dla potrzeb Kościoła, przyjmować je należy z dziękczynie. niem i ku pociesze”.

2.7 Uzdrowienie i uwolnienie

Dzięki chrztowi w Duchu Świętym szeroko rozpowszechnit się charyzmat uzdrawiania, a modlitwy o uzdrowienie stały się dla wielu zwykłą częścią życia chrześcijańskiego. Od samego początku Odnowa uczyniła posługę uzdrawiania integralną częścią swej mi-sji, uznawszy, że uzdrowienie stanowiło integralną część misji Je-zusa, oraz że dał On pełnomocnictwo swym wyznawcom, by sami także uzdrawiali. Odnowa dała początek różnorodnym praktykom i posługom, w których wykorzystuje się charyzmaty uzdrawiania?

Podczas spotkań modlitewnych ludzie często modlą się nawzajem o swoje uzdrowienie; konferencje i rekolekcje zawierają często specjalnie wydzielony czas na modlitwę o uzdrowienie. Wielu w ten czy inny sposób doświadczyło uzdrowienia, czy to fizycznego, emocjonalnego, psychologicznego czy też duchowego.

Uzdrowienie jest blisko związane z uwolnieniem spod wpływu złych duchów. Podobnie jak sam Jezus został wyprowadzony z teofanii swego chrztu na pustynię, żeby być kuszonym przez Szatana, tak samo ci, napełnieni Duchem Świętym, także doświadczają zarówno sprzeciwu Szatana, jak i siły zamieszkującego w nich Ducha, żeby odepchnąć pokusę i przezwyciężyć moce zła.

Na nowo ożywa wielowiekowe chrześcijańskie doświadczenie walki duchowej, wzbudzając potrzebę modlitwy o uwolnienie w celu wyzwolenia ludzi od różnorakich form duchowego ucisku. Do ponownego wyostrzenia uwagi na wyzwolenie od zła dochodzi w chwili, gdy uprzednio chrześcijańskie społeczeństwa, zwłaszcza w Europie, doświadczają nowych przejawów pogaństwa, które prowadzą do form duchowego zniewolenia, z jakiego ofiary nie są w stanie uwolnić się jedynie przy pomocy środków psycho-logicznych. Jednocześnie Kościół napotyka w swoim misyjnym dziele pośród narodów wyniszczającą moc praktyk spirytystycznych i okultystycznych, klatw oraz nekromancji. Kościół poświęca coraz więcej uwagi potrzebie posługi egzorcyzmowania i to nie przypadek, że wielu księży, którzy tę posługę pełnią, wywodzi się z Odnowy Charyzmatycznej. Laska chrztu w Duchu Świętym odPowiada tu na główną potrzebę duchową w posłudze Kościoła dla współczesnego świata25

2.8 Mobilizacja świeckich

Laska chrztu w Duchu Swiętym wywarła wpływ na mężczyzn i kobiety wszystkich stanów w Kościele: wyświęconych (bisku-pów, księży i diakonów), zakonników i zakonnice oraz świeckich.

Nie istnieje żadna fundamentalna różnica w udzielanej łasce, co jasno widać ze sposobu przydzielania charyzmatów. Łaska ta odnawia życie i powołanie wszystkich, którzy ją otrzymują – posługę kapłańską, konsekrowane życie zakonne oraz służbę świeckich, zwłaszcza w małżeństwie i rodzinie.

Podczas gdy księża i zakonnicy byli aktywni od samego począt-ku, to Odnowa znacząco przyczyniła się również do uczestnictwa świeckich w misji Kościoła. Osoby świeckie ochrzczone Duchem Swiętym odgrywają istotną rolę w dziele ewangelizacji. W wielu z nich rozbudziło się powołanie do pełnienia różnego rodzaju służby czy to w parafii, czy w szerszym wymiarze. Wiele nowych wspólnot założyli i prowadzą świeccy liderzy. Jednocześnie autentyczne dzieło Ducha Świętego zawsze budzi szacunek do władzy danej od Boga oraz do powołań i charyzmatów innych ludzi. Powszechny szacunek dla władzy Kościoła, stanowiący cechę charakterystyczną Odnowy, jest jednym z czynników świadczących o autentyczności dzieła Ducha Świętego

2.9 Ewangelizacja

Pośród ewidentnych owoców chrztu w Duchu Świętym znajduje się gorliwość do ewangelizacji, do głoszenia Dobrej Nowiny o zbawieniu z apostolską śmiałością. Ludzie przemienieni przez Ducha Świetego stają się żywymi świadkami, potrafiącymi mówić o Chrystusie na podstawie własnego doświadczenia i egzystencjalnego zrozumienia słowa Bożego. Pojawia się zarówno nowe pragnienie szerzenia ewangelii oraz nowa jasność co do jej zawartości. Odnowa data początek wielu szkołom ewangelizacyjnym oraz innym programom, w których ludzie uczą się dzielić Ewangelią i używać charyzmatów jako darów danych dla wzrastania królestwa Bożego

W pierwszym dokumencie magisterialnym na temat ewangelizacji Evangelii Nuntiandi papież Paweł VI podkreśla rolę Ducha Świętego: „Można więc powiedzieć, że Duch Święty jest głównym sprawcą w szerzeniu Ewangelii, ponieważ On pobudza do przepowiadania i przygotowuje serce człowieka do przyjęcia i rozumienia słowa zbawienia”28.W tym samym czasie, gdy powyższa encyklika stała się przyczynkiem do znacznego wzrostu świadomości odnośnie wagi ewangelizacji, nowe ruchy kościelne rozwijały twórcze i dynamiczne działania ewangelizacyjne. Znaczącą rolę w tym dziele odegrała Odnowa Charyzmatyczna ze swoimi charyzmatycznymi wspólnotami, które przecierały szlaki w dziedzinie nowych form głoszenia Dobrej Nowiny, takich jak ewangelizacja uliczna czy misja ogólnomiejska. Duchowa dynamika uwalniana przez chrzest w Duchu Swiętym ma szczególne znaczenie w kontekście nawoływania Jana Pawła Il do nowej ewangelizacji, wzmocnionego przez utworzenie przez Benedykta

2.10 Zaangażowanie w sprawę sprawiedliwości społecznej

Wielu ludzi w Odnowie osobiście doświadczyło prawdy proroc-twa, które Jezus w synagodze w Nazarecie odnióst do samego sie-bie: „Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i postal Mnie, abym ubogim nióst dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski od Pana” (Ik 4, 18-19). Otrzymanie Ducha Swiętego w bezpośredni sposób prowadzi do solidarności z innymi oraz szczególnej troski o biednych, jak to było we wczesnym Kościele (por. Dz 4, 34-35). Wiele ze wspólnot i grup modlitewnych założonych w ramach Odnowy Charyzmatycznej zainicjowało intensywne projekty wychodzenia do biednych, takie jak kuchnie polowe, schroniska dla bezdomnych, sierocińce, przychodnie medyczne, programy resocjalizacyjne dla więźniów i narkomanów, domy dla niepełnosprawnych oraz miejskie programy rozwojowe. Wiele osób zaangażowało się w posługę pro-life lub inną działalność, która ma na celu doprowadzić do zwiększenia sprawiedliwości i miłości w społeczeństwie. W Odnowie tego typu służebna działalność zazwyczaj łączy w sobie troskę o fizyczne potrzeby człowieka i dynamiczne dzielenie się Dobrą Nowiną o Chrystusie.

2.11 Zryw ekumeniczny

Początki Odnowy w Kościele katolickim pokazują, że nie była ona jedynie skutkiem posługi innych chrześcijan. Jednakże znaczący wpływ na jej powstanie mieli zielonoświątkowcy i protestanci, którzy już wcześniej tę łaskę otrzymali? Dlatego też chrzest w Duchu Świętym od początku zawiera w sobie pewien wewnętrznie wdrukowany impuls ekumeniczny. Katolicy w Odnowie na nowym poziomie doświadczają duchowej wspólnoty z innymi chrześcijanami, którzy dostapili tej samej łaski, na podstawie wspólnego pogłębionego doświadczenia nawrócenia do Chrystusa, z zasady wyrażanego przez uwielbienie i modlitwę, które prowadzą do umiłowania dzialania Ducha Swiętego na rzecz pojednania ieiności. Elemen ty te korespondują z dwoma punktami podkreslanymi w soborowym Dekrecie o ekumenizmie oraz w encyklice Jana Pawła II Ut unum sint. Jak napisat kardynał Léon-Joseph Suenens: „Odnowa na więcej sposobów niż tylko ten jeden jest łaską dla Kościoła Bożego, lecz dla ekumenizmu jest to bardzo szczególna łaska”

2.12 Nowe wspólnoty

Podobnie jak we wczesnym Kościele, również dziś chrzest w Duchu Świętym daje impuls do tworzenia nowych wspólnot, wewnątrz których łaska ta staje się fundamentem wspólnego stylu życia, Grupy te stały się prawdziwymi szkołami chrześcijańskiego życia, świętości oraz misji dla katolików w każdym zakątku świata.

Często trzeba przezwyciężać bariery – osobiste, rasowe, społeczne, wyznaniowe czy terytorialne, które wcześniej dzieliły ludzi. Członkowie wspólnoty odczuwają głębokie więzi braterstwa z braćmi i siostrami, z którymi dzielą wspólne życie w Duchu. Na nowo rozpoznajemy naszą zależność od siebie nawzajem w ciele Chrystusa i obowiązek oddania naszych darów na służbę innym. Większość z tych wspólnot składa się zarówno z mężczyzn, jak i kobiet, w tym z małżeństw i rodzin, a wiele ma również członków prowadzących życie konsekrowane. Odnowa dała także początek nowym kongregacjom religijnym, których charyzmaty są zakorzenione w łasce chrztu w Duchu Świętym. Wiele tych nowych wspólnot, czy to świeckich, czy zakonnych, stało się źródłem systematycznego nauczania praktycznego i dynamicznymi ośrodkami organizacyjnymi ewangelizacji oraz innych form udziału w misji Kościoła. W 1990 roku inaugurowano działalność Katolickiego Bractwa Charyzmatycznych Wspólnot Przymierza i Stowarzyszeń (Catholic Fraternity of Charismatic Covenant Communities and Fellowships) w celu zapewnienia takim wspólnotom wzajemnego wsparcia i formalnego ogniwa łączącego z hierarchią Kościoła katolickiego.

Koniec tekstu oryginalnego

CHRZEST W DUCHU ŚWIĘTYM

dar – doświadczenie – przemiana

Chrzest w Duchu Świętym:

jest działaniem Boga, nie dziełem człowieka.

To doświadczenie miłości Ojca, poddanie życia Jezusowi, nowa Pięćdziesiątnica w naszych czasach.

Ożywia chrzest i bierzmowanie — roznieca wiarę, misję i daje charyzmaty dla Kościoła.

Owoce i cechy:

• nowa świadomość Boga – Jezus jako realnie działający Pan, wiara staje się „wiem”
• moc uświęcenia – zerwanie z grzechem, wolność, odnowione relacje
• chwała i uwielbienie – spontaniczna modlitwa, „nowy język” modlitwy, pieśń Ducha
• modlitwa, Pismo, sakramenty – Eucharystia i słowo stają się źródłem życia
• miłość do Kościoła i Maryi – Kościół jako rzeczywistość Ducha, Maryja jako Matka
• charyzmaty dla misji – dary dla budowania Ciała, nie dla prestiżu
• uzdrowienie i uwolnienie – dzieło Jezusa kontynuowane w Kościele
• mobilizacja świeckich – świeccy podejmują odpowiedzialność i służbę
• ewangelizacja – ogień nowej ewangelizacji, świadectwo życia
• troska o ubogich – miłość staje się czynem
• impuls ekumeniczny – Duch prowadzi ku jedności uczniów
• nowe wspólnoty – szkoły życia, świętości i misji